SPORTEN – BLOG 2

In mijn vorige blog heb ik geschreven over de principes van trainen en hoe belangrijk het is om niet te hard of te weinig te trainen, over het belang van plezier hebben in trainen en het simpele feit dat sterker worden ‘moeite’ kost wat niet erg is.

Vandaag gaat mijn blog over Sport en Blessures. Eenvoudigweg omdat ik zelf momenteel geblesseerd ben.

Het begon met pijn onder mijn knie waardoor ik eerst dacht dat ik een knieblessure had. En daar was ik niet zo blij mee. Al mijn lichaamsdelen zijn belangrijk maar de knie is wel heel belangrijk! In eerste instantie negeerde ik het een beetje. Soms gaan kleine pijntjes vanzelf weer over. Maar de laatste keer hardlopen, kon ik alleen uitlopen met elke stap pijn.

Ik besloot toch even langs de fysio te gaan. Hier werd een blessure aan mijn hamstring geconstateerd (bovenbeenspier) waar een deel van deze grote spier de aanhechting onder de knie heeft en aan de binnenkant van de knie. Toen de fysio op de spier drukte aan de achterkant van mijn bovenbeen, voelde ik de stekende pijn bij mijn knie. Een duidelijke diagnose.

Op zich was ik een beetje blij. Niet omdat ik een blessure heb maar omdat het niet het kniegewricht zelf is, wat beschadigd is. En omdat ik weet dat een sport-blessure weer kan herstellen met een goede aanpak en voldoende rust.

Het behandelplan:

  • De fysio masseert de spier.

Dit is pijnlijk maar nodig omdat de spier behoorlijk verhard is geraakt en spierknopen heeft ontwikkelt. Het is goed dat de fysio dit doet, want, zo legt de fyiso uit: “Jij als patiënt zal jezelf niet hard genoeg durven/kunnen aanpakken als het pijn doet en het is moeilijk om de spier te ontspannen als jij jezelf moet masseren”. Dat klopt. Het deed pijn als zij masseerde maar een pijn waarvan je weet dat die tot herstel lijdt en niet verschrikkelijk erg is.

  • De fysio doet oefeningen voor en laat mij de oefeningen ter plekke uitvoeren
  • en geeft deze vervolgens mee als huiswerk.

De eerste behandeling kreeg ik geen oefeningen mee. In de acute fase was vooral het advies om rust te nemen en gewoon te blijven bewegen en zo normaal mogelijk te belasten. Niet te gaan ontlasten. De tweede behandeling kreeg ik 2 oefeningen mee om dagelijks uit te voeren en mocht ik weer gaan wandelen maar niet per se doorgaan als het pijn ging doen. De derde keer kreeg ik nog wat zwaardere oefeningen mee en mocht ik vooral ontspannen blijven bewegen en iets meer gaan wandelen.

Ik ben nu 4 weken verder en nog lang niet op sterkte maar het gaat vooruit.

Wat heb ik gedaan/doe ik:

  • Op advies van de fysio heb ik thuis regelmatig de blessure gekoeld met ijs (soms na zelf eerst wat ‘frictie-massage’ te hebben toegepast). En doe ik dagelijks de oefeningen.

Om te zorgen dat ik de spieren echt sterker maak en de oefeningen ook echt uitvoer, helpt het mij om deze in te passen in mijn dagelijkse structuur. Bijv tijdens tanden poetsen of afwassen of tijdens het wachten op de lift….allemaal momenten waarop ik even kan trainen.

  • Daarnaast ben ik op een zo normaal mogelijke manier blijven bewegen al neigde mijn lichaam er naar toe om het ene been minder te gaan belasten. Soms is dat wel nodig, dat een spier echt rust krijgt, maar in mijn geval was gewoon blijven bewegen belangrijk. Anders kan de andere kant, het andere been in dit geval, overbelast raken.

Na enkele dagen probeerde ik al een wandeling. Na 10 minuten deed elke stap pijn en besloot ik om te keren. Dat lukte dus nog niet. Na een week opnieuw aan de wandel. Nu voelde ik na 10 minuten ook wel een beetje pijn maar ik besloot even door te lopen en dat pakte goed uit. Het lukte mij een half uur zonder noemenswaardige pijn te wandelen. Vandaag 45 minuten gewandeld wat goed ging en stiekem heel even gerend…..dat voelde ik wel dus daar is het nog te vroeg voor.

Ondertussen krijg ik volgende week nog 1 a 2 behandelingen van de fysio maar kan het herstel daarna via eigen oefeningen en training worden afgerond.

Net als in mijn vorige blog, geldt ook bij dit verhaal dat het aan mij is om er moeite voor te doen om de oefeningen uit te voeren. En om de discipline op te brengen deze vol te houden. En om mezelf goed genoeg te kennen om te weten wanneer ik wel weer iets van mezelf mag verwachten qua wandelen en wanneer ik rust moet nemen. Dat leer je door ervaring. Geduld is belangrijk. En de hulp van middelen en mensen is belangrijk, in mijn geval een ice-pack, een grote gym-bal en de fysiotherapeut.

Het is ook erg goed om te achterhalen waar de blessure door is ontstaan om herhaling te voorkomen. In eerste instantie had het in mijn geval te maken met het feit dat ik train in de duinen en graag heuvel op- en afren. Op zich hoeft dat geen blessure op te leveren maar in mijn situatie leek dit wel de overbelasting te hebben veroorzaakt. Maar door verder onderzoek en oefeningen bleek dat de eigenlijke oorzaak te maken heeft met mijn rug. Vanwege een auto-ongeluk 30 jaar geleden heb ik een whiplash opgelopen(nek) en vaak rugpijn onderin mijn rug. Mijn lichaam heeft zichzelf aangewend om deze pijn te vermijden door veel op te vangen met mijn benen. Deze zijn heel sterk en ik haal veel kracht uit mijn benen. Maar in feite vang ik daarmee teveel op wat mijn rug/bekken zou moeten dragen.

En dus zijn de oefeningen er ook op gericht dat ik mijn hele houding aanpas, verander. Niet voor eventjes maar voor altijd. Dat vraagt iets meer qua oefenen en bewustwording.

Als ik nu ga wandelen kan de pijn die ik dan voel verschillende redenen hebben:

  • Ik doe te veel en moet het rustiger aan doen.
  • Ik moet even door dat beetje pijn heen om weer in ritme te komen.
  • Mijn lichaam waarschuwt dat ik weer terugval in mijn ‘oude’ houding en ik moet mezelf corrigeren door anders te gaan lopen.

Dat is het proces van herstel en die gaat lukken 😉

De parallel naar het leven met God:

Wij kunnen geblesseerd raken. We kunnen qua ziel geblesseerd raken of geestelijk uitgeput raken. Overbelast. Dat kan door omstandigheden van buitenaf (anderen, omgeving, situaties) of door ons eigen toedoen.

Ik denk bijvoorbeeld aan:

Teveel over je eigen grenzen gaan qua rust zoeken en daardoor overbelaste emoties hebben. Bij het minste of geringste ben je geïrriteerd of heb je huilbuien. Of je vergeet meer en meer omdat je hersenen aangeven ‘geblesseerd’/moe te zijn. Of je hebt gebeden voor iemand die ziek was en die is overleden. Dit heeft je een knauw gegeven in je geest. Je twijfelt aan God, aan jezelf, aan alles. Je bent geblesseerd. Of mensen hebben je vertrouwen beschaamd. Je bent teleurgesteld en dat doet pijn van binnen. Je trekt je terug. En zo zijn er wel meer voorbeelden te bedenken…..

Een blessure kan je redenen geven om te stoppen met trainen. Om vooral niet meer te gaan wandelen en het zelfs als excuus te gebruiken dat je nu eenmaal niets meer kan. Of je forceert jezelf om door te gaan en geeft je blessure geen kans op rust en herstel.

Als ik de praktische voorbeelden vergelijk met hoe je dit geestelijk/emotioneel kan aanpakken dan herken ik de volgende stappen in mijn eigen leven en/of andermans leven:

  • Je vindt het heel moeilijk om hulp te vragen of een hulpmiddel te aanvaarden. Dit maakt dat die extra zorg, die extra hulp, om jou te ontlasten niet wordt ingezet. Terwijl juist die ander misschien even het gebed mag doen waar jij niet meer kan. Terwijl juist die ander misschien even een kaartje voor je schrijft met woorden van bemoediging of samen met jou naar de film gaat om je even te helpen ontspannen. Terwijl een hulpmiddel als bijvoorbeeld een boek over jouw ‘blessure’, je juist kan helpen. Terwijl je verdiepen in Gods Woord je juist kracht en hoop kunnen geven.
  • De oefeningen vind je zwaar of je hebt er eigenlijk geen zin in. Je wilt graag dat het vanzelf overgaat met een beetje rust. Een keer extra de Bijbel lezen is ok maar je wilt eigenlijk niet je dagelijkse ritme veranderen. Toch is het belangrijk te kijken naar welke ‘spieren’ je eigenlijk kan versterken om de overbelasting tegen te gaan en waar je rust moet zoeken om de blessure vooral tijd van herstel te geven. Waar is het belangrijk om jezelf rust en ruimte te geven, alleen en samen met God? En waar kan je jezelf sterken door je het Woord van God meer eigen te maken en je geestelijke spier te trainen?
  • Kan de oorzaak een scheefgegroeide houding zijn die ontstaan is door een andere blessure? Heb je in de loop van de jaren keuzes gemaakt om pijn te vermijden en is daardoor een andere spier overbelast geraakt? Heb je bijvoorbeeld door eerdere teleurstelling geleerd om nooit meer je zwakte te laten zien maar altijd te blijven lachen? Daarmee je ‘verdriet-spier’ vooral niet te belasten maar je ‘glimlach-spier’ te overbelasten? Heb je geleerd om vooral niet jouw mening te geven en daardoor veel te veel te slikken wat niet in balans is en je daardoor uitgeput raakt? Hebben anderen je verteld dat trainen helemaal niet nodig is en dat het leven vooral één en al plezier moet zijn waardoor je zwak bent geworden en je juist overal pijntjes krijgt?

In geval van scheefgroei is het belangrijk om te achterhalen wat de oorzaak is en ook deze aan te pakken. Misschien het verdriet meer toe te staan of langzamerhand je mening durven geven. Of toch beseffen dat je best moeite mag doen om geestelijk sterker te worden en dat niet elke dag perfect hoeft te zijn.

Herstellen van een blessure kost tijd.

De belangrijkste factor die je serieus moet nemen! Tijd voor rust maar ook tijd om wel in ritme en beweging te blijven zonder te veel te doen. Soms is er een periode van alleen rust nodig waarna je langzaam weer mag gaan bewegen.

Doel is om te herstellen! En de hoop en het geloof te hebben dat je straks weer goed kan lopen/bewegen. Niet uit stoerheid en flinkheid maar omdat je het waard bent weer krachtig en gezond te zijn. Met misschien ook een andere manier van leven. En ook dat kost tijd.

Zoals de fysio mij masseert en helpt de spier om te ontspannen zo wil God jouw hart masseren. Dit kan soms misschien een beetje pijn doen maar het is een massage waardoor alles beter doorbloed raakt en Gods liefde dieper kan doordringen. Zoals ik rust moest nemen zo wil God ook tijd met jou doorbrengen, in rust, in stilte, in ‘zijn’ met Hem.

En dan is er ook altijd het wonder van gebed: via anderen of door zelf te bidden: God die aanraakt, die bevrijd, die geneest, die troost. Boven bidden en beseffen uit!

Ik heb het niet over een ernstige ziekte of een zwaar trauma maar over een blessure.

Het dagelijkse. Daar waar jij verandering in aan kan brengen met hulp van anderen en God. En waar je open mag staan voor Zijn wonder van liefde.

 

Zodra ik weer kan hardlopen, ga ik weer beginnen met een nieuw schema: 1 minuut wandelen en 1 minuut rennen. Ik kan er nu al naar uitzien 😀

 

 

 

 

 

 

 

Sporten-Blog 2: Blessure-leed of Blessure-herstel?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Facebook
YouTube
Instagram