SPORTEN – BLOG 1

Als een persoon met een chronische blessure (whiplash) weet ik wat het is om telkens weer opnieuw te moeten beginnen met trainen en opbouwen van conditie.

Na een periode van niet kunnen wandelen/rennen door pijn, door ziekte, begin ik weer van voren af aan met mijn schema van 1 minuut wandelen en 1 minuut joggen/rennen.

Ik heb geleerd om dit te doen zonder moedeloos te raken, en dit komt door een eenvoudige quote die ik ooit las in een runnersmagazine: “Zodra je begint met hardlopen en je je eerste training hebt volbracht, heb je al meer gedaan dan als je thuis op de bank was blijven hangen”.

Zo simpel is het soms. Ik heb heel veel mooie principes ontdekt in het rennen in de duinen. En enkelen daarvan ga ik in de komende blogs met jullie delen.

  1. Een spier wordt sterker als die wordt gestretcht en uitgedaagd tot meer actie.
  2. Een spier die vermoeid is, leert niets.
  3. Plezier is zo belangrijk.

Al van jongs af aan ben ik een sportfanaat en de 4 jaren Academie voor Lichamelijke Opvoeding hebben mij veel geleerd over het lichaam.

  1. “Een spier zal sterker worden als die wordt uitgedaagd tot meer dan die op dat moment kan”.

Met meteen een waarschuwing dat als je verder gaat dan wat een spier kan, de spier beschadigd kan raken.
Beginnen met sporten, met wandelen, met trainen, is goed. En de rustige opbouw is belangrijk. Ik zie te veel mensen die als een malle aan de slag gaan met hardlopen. Trainen 3 x in de week en rennen meteen 30 minuten achter elkaar en zijn na een week uitgeblust, spieren doen pijn, en de lol is er van af. Dat is niet wijs. Het vraagt discipline en geduld om het trainen op te bouwen. Je spieren worden sterker naarmate je elke keer ietsje meer traint, iets zwaarder traint of herhalingen opvoert.
Zou je elke keer stoppen zodra je een beetje moe wordt, dan zal de spier niet sterker worden. Als ik begin met hardlopen en na 100 meter eigenlijk al niet meer kan, dan is de verleiding groot om te zeggen: ”Ik stop, ik kan niet meer, dit is niets voor mij”.
Een beetje afzien hoort bij trainen. En als jij geleerd hebt, of als jij vindt, dat het leven altijd leuk moet zijn en je geen tegenslagen duldt, zal je het trainen niet kunnen opbrengen. Het lichaam is erop ingesteld dat je iets moet doen om te groeien.
Als een baby nooit moeite zou doen om te gaan staan, zal het niet leren lopen. Het constant vallen en opstaan is de moeite die nodig is om te kunnen leren lopen.

 

  1. “Een spier die vermoeid is, leert niets”.

Een quote die ik nooit ben vergeten. En waar ik menig trainer, choreograaf, de mist mee in zie gaan. Een spier die goed getraind wordt, ‘leert’. Die vangt signalen op van de oefeningen en past zich aan door sterker te worden. Echter, als een spier te moe is, leert de spier niet meer. De spier onthoudt niets meer. In feite is dat verloren en weggegooide tijd van een training. Hoe stoer het ook is om vol te houden, nog harder te trainen, nog meer je best te doen…het zal in ieder geval niet tot opbouw van je spieren zijn.

3. “Zoek een sport waar je plezier aan beleeft”.

Ik ken hardlopers die verslaafd zijn geraakt aan het rennen onder meer omdat de stof endorfine vrijkomt bij sporten en dit je een prettig gevoel geeft. Je kunt aan deze stof verslaafd raken en dus ook aan hardlopen. Ook kan je jezelf zoveel discipline opleggen dat je vergeet om ook nog van je sport te genieten. Dit is soms terug te zien in het resultaat. Het afzien overheerst dan.
Mijn advies is: zoek iets wat past bij jou en bij jouw lichaam. Niet iedereen wordt blij van hardlopen of van fitness. Zoek iets anders waar je ook plezier aan beleeft.

Als ik aan het hardlopen ben, dan is mijn doel een betere conditie, veel buiten zijn en genieten van de omgeving. Dat is een ander doel dan iemand die traint voor een marathon en echt die 42km wil halen. Maar ook deze persoon zal het nodig hebben om ook wel te genieten van de trainingen.

 

 

De parallel naar het leven met God.

Veel van de processen in het natuurlijke zijn toepasbaar en herkenbaar in onze geestelijke wandel met God. Hij heeft ook het lichaam bedacht en dus ook de principes van trainen en groeien. Om deze redenen wil ik mezelf geestelijk trainen. Niet omdat ik dan punten scoor bij God of om een soort van ‘schuld’ af te kopen door maar genoeg te doen maar omdat ik geloof in groei. In Hem beter leren kennen, in krachtiger wandelen en in een betere geestelijke conditie komen. Dat is mijn startpunt: ik wil dit, omdat ik geloof dat Hij zoveel meer voor mij in petto heeft! En door mij heen veel meer voor anderen. Hij is liefde en zo ontzagwekkend groot. Ik wil Hem niet ‘erbij’ nemen in mijn leven als een soort hobby, maar Hij gaat voorop in alles. En ik wil leren en groeien en genieten van en met Hem.

Het alles-moet-leuk-zijn-verlangen is ook de kerk binnen geslopen. Afzien hoort niet bij God, vinden we dan. ‘Want Hij is liefde en als je iemand liefhebt wil je vooral dat die ander het leuk heeft en dat alles vanzelf gaat’….Nee. Dat is niet waar.

Als je het zielig zou vinden voor je baby/peuter dat die steeds valt bij het leren lopen en je zou hem telkens oprapen en troosten en voortaan dragen, dan leert hij dus nooit lopen. Dat lijkt heel mooi maar dat is toch niet echt de bedoeling van het leven.

1. Geestelijk groeien betekent jezelf stretchen. Iets meer ondernemen dan je comfortzone toelaat. Soms dus een beetje afzien. Soms iets doen vanuit discipline en omdat je weet dat het goed voor je is ook al ervaar je dat niet altijd als ‘leuk’. Toch de Bijbel pakken en een hoofdstuk gaan lezen, toch samen komen met anderen en een tijd van gebed hebben, toch even langs bij je collega omdat die wel een bezoekje kan gebruiken….ook als je er geen zin in hebt. Met de aantekening dat het vooral God is die dan de uitwerking geeft (genezing na gebed, Zijn liefde door onze omhelzing heen, openbaring bij het lezen van Zijn woord) maar aan ons om letterlijk de stappen te zetten.

2. Met meteen de waarschuwing dat jeteveel kan doen en je opgebrand kan raken. Je groeit niet, je leert niets, je bent vooral serieus bezig en wilt vooral laten zien aan God, en misschien ook wel aan je omgeving, dat je hard aan het werk bent in Gods Koninkrijk. Maar je kunt geestelijk oververmoeid raken en dan groei je niet.
We mogen leren dat er grenzen zijn. We kennen het principe wel van: ‘overal waar ‘te’ voor staat is niet ok’. Te weinig of te veel…..een spier groeit niet of leert niet…….je geest groeit niet of kan oververmoeid raken…

3. Plezier. Misschien is dat wel de sleutel tot balans tussen niet te weinig en niet te veel.
Ik zal een voorbeeld noemen van mezelf: ik ben nooit zo’n type geweest die het heerlijk vond om naar allerlei bidstonden te gaan en uren te bidden. Dat heeft deels met mijn karakter te maken, deels met de wijze waarop de bidstonden waren ingedeeld. Noem het maar een sport die mij niet lag. Ik werd er niet bepaald blij van. Vanuit discipline ging ik wel en dat was en is niet verkeerd. Maar soms raakte ik echt moe van het ‘gedisciplineerde gaan’. Ik beleefde er geen plezier aan maar besefte ook dat ik het alleen vanuit volharding en afzien, niet vol hield. Ik raakte het bidden vanuit mijn hart kwijt en het werd routine, plicht, kilometers maken met trainen zonder genieten.

Op dit moment draai ik in 3 gebedsgroepen mee. En ik heb een manier gevonden die voor mij werkt, die past bij mij, en ook bij de anderen die meebidden.

  • We hebben een tijd afgesproken van max 1 uur bidden met de vrijheid om daarna ook meteen naar huis te mogen/kunnen. Het kost je dan niet je hele avond en het maakt de focus wat makkelijker.
  • We werken met kaartjes en thema’s. Gericht bidden voor een thema of voor bepaalde personen helpt enorm om mee te gaan in de flow van de Heilige Geest door niet steeds van de hak op de tak te springen in gebedsthema’s.
  • Soms gaan we wandelen rondom het gebied waarvoor we willen bidden. We zien dingen, we horen dingen, we stoppen af en toe voor korte gebeden op straat, en hebben onderweg ook gewoon plezier. We wandelen letterlijk met God.
  • We geven de ruimte voor profetische handelingen: de ene keer zegenen we alle kaartjes door onze handen erop te leggen en bidden voor alle thema’s in één keer. Een andere keer besluiten we voor diegene die links van ons zit te bidden, allemaal tegelijk. Weer een andere keer vragen we aan de Heilige Geest om enkele woorden of liederen voor één persoon door te geven, we schrijven die op en delen dit later met elkaar. Creatief. Speels.

Begrijp mij goed, dit werkt voor mij. Dit is geen methode. Dit is zoeken naar manieren om wel degelijk de geestelijke spieren, de Goddelijke principes, te trainen en uit te voeren. Ik geloof namelijk in gebed. Niet omdat ik dan God een plezier doe of dan een goede christen ben, maar omdat ik geloof in de kracht van gebed. Vanuit Zijn Woord en vanuit het leven van Jezus zie ik de kracht van gebed. Vanuit bewogenheid ervaar ik de noodzaak van gebed. En ik heb al heel wat gebedsverhoringen meegemaakt in mijn leven. Daarom wil ik bidden.

Dat is soms afzien, en soms even terugschakelen omdat er oververmoeidheid optreedt. Maar ook plezier hebben en ernaar uit zien! Dan wordt bidden een avontuur waarin je volledig met je hart bidt en uitziet naar wat God gaat doen. Want dat geldt voor alles als het gaat om geestelijke training. Hij wil meer van Zichzelf laten zien, meer van Zijn liefde, meer van Zijn kracht, meer van Zijn genade…..en dat doet Hij graag door ons heen.

Een beetje afzien is ok.

Teveel trainen kan vermoeidheid geven en de spier leert dan niets meer.

Plezier in wat je doet, is belangrijk.

Leuk feit: ik houd via een app bij welke afstanden ik hardloop of wandel. Dat doe ik sinds 2009. En de opgetelde kilometers van de afgelopen 8 jaar zijn 3408 km! Dat is ongeveer 426 km per jaar en zo’n 35 km per maand.

Elke stap is meer dan geen stap!

Je kunt elke dag beginnen met stap 1!

Sporten – Blog 1: Is het leven een zware training?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Facebook
YouTube
Instagram