Onderweg met 2 kleinnichtjes van 7jaar en 4jaar.
We zijn vrolijk en onderweg naar de winkel om een klein kadootje uit te zoeken omdat we iets groots te vieren hebben.
De meisjes beginnen te huppelen, ieder aan een hand naast mij. Ik huppel mee.
Dan zeggen ze “kijk tante Elsa, ik kan op 1 been hinkelen” en ze voegen beiden de daad bij het woord. En mijn meedoen-reflex is ook om te gaan hinkelen op één been. We hoppen alle drie heel even op één been en dan stopt de oudste en zegt: “Tante Elsa dat kan niet, jij moet gewoon doen anders vallen wij sneller”.
Ik loop verder terwijl de meisjes naast mij hinkelen en glimlach. Als volwassene is het soms leuk als je op hun niveau meedoet en meespeelt. Maar vaak hebben ze de volwassene nodig, in dit geval mij nodig, om ‘gewoon te doen’ en stabiel te staan, zodat zij kunnen spelen, de ruimte kunnen pakken om uitdagende capriolen uit te halen. Aan mij om hun vaste grond te zijn, hun houvast.
We hebben de Heilige Geest als houvast. Die zeker ook van ‘spelen’ en feestvieren houdt maar die ons anker is, onze houvast ten alle tijde.